BU ÜLKENİN ÇOCUKLARINA KİM SAHİP ÇIKACAK?

Bir binanın temeli ne kadar sağlam olursa, üstüne yapılan bütün eklemeler güvenle yapılır. Bir ülkenin sağlam temeller üzerine oturması iyi yetişmiş insanlar sayesinde mümkündür. Ben kırk beş yıl eğitimin temeli olan ilkokulda ülkemin geleceği olan çocukları büyük bir özveri ile yetiştirdim. Beş yaşından 23-25 yaşına kadar binbir emekle yetiştirilen gençlerimizin ülkemize hizmet ettiğini görerek gurur duyuyorum. Fakat bu gençlerin başkasına hizmet ettiğini görünce üzüntümden kahroluyorum. Her gün beni arayıp, yurt dışına gitmek için vedalaşan öğrencilerim için ağlıyorum. Neden ağladığımı madde madde yazarsam, sizlerin de benim kadar üzüleceğinize inanıyorum.  Dokuz ay anne karnındaki bebeğin sağlıklı doğması için doktor kontrolü için para harcanıyor.  Çocuğun doğumu sırasında hastane ve doktor parası harcanıyor.  Bebeğin maması, bezi giyimi, oyuncağı, aşısı vb masraflarını sıralamaya başlarsak sayfalar yetmez.  Eğitim masraflarına gelince; Anaokulu,  İlkokul, Ortaokul, Lise, dersane, kurs, özel öğretmen, servis parası ile devam eden masraflarla çocuk liseyi bitiriyor. Üniversiteyi kazanınca sevincimize diyecek yok. Beş yıl, bazen daha fazla süreçte yurt parası, kitap parası ve yaşam masrafları ile bir insanın ülkesine yararlı olma süreci tamamlanmış oluyor. Bu sürece bir de manevi yönü ile bakacak olursak; çocuğu büyütürken anne babanın uykusuz geceleri, sınav günü endişesini kelimelerle anlatmak imkansız. Anne ve babalar,  yemiyor yediriyor, giymeyip giydiriyor. Devlet, fakir zengin demeden aldığı vergilerle, okulların; ısınma, temizlik, su kırtasiye giderlerini karşılıyor. Öğretmen ve personel maaşlarını veriyor. Emeklerimizin karşılığını tam alma zamanı geldiğinde, binbir emekle yetişen evlatlarımız AMERİKA, KANADA. İNGİLTERE, ALMANYA, FRANSA, HOLLANDA tıpkı bir kartalın avını binlerce km uzaktan görüp kaptığı gibi pençesini takıp götürüyor. Bunu en yakından takip eden biriyim. Çünkü öğrencilerimle sürekli iletişim içindeyim. 1982 doğumlu ve öncesi olan öğrencilerimin büyük bir kısmı, ülkemize hizmet ederek beni gururlandırıyor. 1988-1993-1998 en son mezun ettiğim bu öğrencilerimin yarıdan fazlası yurt dışına gitti. Gitmeye de devam ediyor. Hepsi en az iki dil bilen en iyi üniversiteleri bitirmiş, zeki ve girişimci gençler. Bu kadar zor yetişen bu insanlar;  neden ülkesini terk ediyor? Çünkü; ülkesinde değer görmüyor, iş bulamıyor. İnsan yetiştirmek bina yapmak gibi çimento ve demiri karıştırmaya benzemez. Bu ülkenin beton binaya ihtiyacı yok. Yetişmiş insana ihtiyacı var. Çok ama çok üzülüyorum. Ben çok emek verdim. Anne babalar çok emek verdi. Vatandaşın vergileri ile eğitim gören pırıl pırıl gençlerimiz elimizden uçup giderken seyirci kalanlar, önce Allah’a sonra kullara hesap vereceklerdir.   Edibe Aydın 20-09-2021