Okulların açılmasına sayılı günler kala evlerimizi saran o tatlı telaşın yerini, ne yazık ki son yıllarda derin bir dijital yorgunluk alıyor. Yaz tatili boyunca zamandan ve mekândan bağımsız bir serbestlikle ekranların çekim alanına kapılan çocuklarımız, sınıflara ve kitaplara dönmekte büyük bir zorluk yaşıyor. Akıllı telefonlar, tabletler ve sosyal medya mecraları; akran ilişkilerinin, sokaktaki fiziki oyunların ve zihinsel odaklanmanın adeta yerini almış durumda. Ekran karşısında saatler geçiren çocuklarda gözlemlenen zihinsel yorgunluk, sadece ders başarısızlığını değil, çok daha derinlerde duygusal ve sosyal bir durgunluğu da beraberinde getiriyor. Bu tablo karşısında ebeveynlerin düştüğü en yaygın yanılgı, dijital araçları tamamen bir düşman olarak görüp aniden sert yasaklara başvurmaktır. Oysa mesele teknolojinin varlığı değil, onun kullanımında gözetilmesi gereken doz ve iradedir. Çocuğun her istediğini anında temin etmek ya da dijital alandaki sınırsızlığına göz yummak ona şefkat göstermek anlamına gelmez. Gerçek koruma; çocuğa durmayı, beklemeyi, ekranın ötesindeki gerçeği fark etmeyi ve kendi zamanını yönetmeyi öğretebilmektir. İmkanların sınırsızca sunulduğu bir ortamda iradenin gelişmesi imkansızdır. Ancak bu mücadele, yalnız başına ebeveynlerin omuzlarına bırakılamayacak kadar hayati bir meseledir. Toplumumuzun ve çocuklarımızın geleceği adına, başta aileler olmak üzere tüm eğitim camiasının, sivil toplumun ve yetkili mercilerin bu süreçte birbirine omuz vermesi, ortak bir bilinçle hareket etmesi şarttır. Bugün evlatlarımız, dijital dünyanın labirentlerinde yabancı algoritmalarla ve çeldirici, gereksiz içeriklerle esir alınıyor. Devlet eliyle sosyal medya mecralarına karşı güçlü, caydırıcı ve koruyucu adımların atılması, bu toplumsal dayanışmanın en önemli ayağını oluşturuyor. Çocukların gelişimini olumsuz etkileyen, ruh sağlığını zedeleyen bu vakit hırsızı yapıların denetlenmesi, geleceğimiz adına atılacak en büyük adımdır. Gençlerimizin saf zihinlerini yormayan, onların psikolojik dengesini koruyan güvenli bir dijital iklimi hep birlikte inşa etmek zorundayız. Yasaklar tek başına yetmez; asıl mesele, o boşluğun neyle doldurulacağıdır. Evlatlarımıza ekranlarda kendi renklerimizi, sesimizi ve ruhumuzu sunmak zorundayız. İslami ve tarihi kültürümüzü pekiştiren, bizi biz yapan köklü değerleri onlara en yalın, modern ve sevdirici dille fısıldayan içerikleri çoğaltmalıyız. Çocuklarımızın psikolojisine uygun, onları kendi topraklarında kök salmaya ve öz güvenle büyümeye çağran paylaşımlar bu dijital çağda adeta birer can simididir. Eğitim camiası ve aileler olarak bu dönemde dikkate almamız gereken yaklaşım çok net olmalıdır. Dijital araçlar bir ödül ya da ceza mekanizması olmaktan çıkarılmalı, günlük ekran kullanımı dersleri aksatmayacak şekilde net kurallara bağlanmalıdır. Dijital mecrada kurulan yüzeysel bağların, çocuğun yüz yüze kuracağı iletişimin yerini tutamayacağı unutulmamalı; çocuklar spora, sanata ve fiziki hareketliliğe yönlendirilmelidir. Sürekli uyarana maruz kalan zihnin dinlenmesi için akşam saatlerinde ekranların kapatıldığı dijital detoks zamanları oluşturulmalı ve çocukların kendi sorumluluklarını üstlenmesine imkan tanınmalıdır. Geleceğin yetişkinlerini yetiştirirken unutmayalım ki çocuklarımızın eline verdiğimiz ekranların kontrolünü tekrar onlara kazandırmak, hepimizin ortak sorumluluğudur. Okul zili sadece dersler için değil, ailece ve eğitim camiası olarak ellerimizi taşın altına koyup yeniden bir denge kurabilmemiz için çalıyor. Onları dijital erozyondan korumak; ellerinden ekranı tamamen almak değil, onları anlamlı, köklü ve faydalı değerlerle buluşturmaktır. Yarının güçlü nesilleri, bugün ekrandan süzüp aldıkları değil, kalplerine birlikte ektiğimiz hakikatle büyüyecektir.